Zorlandığınızda kendinize söyledikleriniz, bir arkadaşınıza söylemeyeceğiniz kadar sert olabilir. Hata yapmayı bir eksiklik olarak gördüğünüzde, yaşadığınız güçlüğün yanına kendinizi yargılayan başka bir yük eklenebilir. Öz şefkat üzerine düşünmeye, bu dili fark ederek başlayabiliriz.
Şefkat her şeyi doğru bulmak değildir
Kendinize anlayışla yaklaşmak, davranışınızın sorumluluğunu bırakmak anlamına gelmez. Bir hata yaptıysanız bunu ele alırken kendinizi bütünüyle değersizleştirmek zorunda değilsiniz. O anda ne yaşadığınızı, neye ihtiyaç duyduğunuzu ve bundan sonra ne yapabileceğinizi birlikte düşünmek mümkündür.
Bazen kendinize yumuşak davranmanın sizi tembelleştireceğinden korkabilirsiniz. Bu korkunun nereden geldiğini merak etmek de önemlidir. Kendinizi ancak sertçe zorladığınızda değerli hissettiğiniz bir düzen, geçmişte öğrendiğiniz beklentilerle bağlantılı olabilir.
Bir cümleye alan açmak
Kendinizi eleştirdiğinizi fark ettiğinizde hemen olumlu düşünmeye geçmek zorunda değilsiniz. Önce zorlandığınızı kabul eden daha sade bir cümle arayabilirsiniz. Şu anın sizin için güç olduğunu söylemek, duyguyu büyütmek ya da küçültmekten farklıdır.
Kendinize nasıl bir destek sunabileceğiniz kişiden kişiye değişir. Dinlenmeye ihtiyaç duymak, birinden yardım istemek ya da bir sınırı ifade etmek bu sorunun farklı karşılıkları olabilir. Hepsini bir anda yapmanız gerekmez.
Bu dil neden zor gelebilir?
Kendinize yakınlaşmak bazen alışılmadık, hatta rahatsız edici olabilir. Böyle olduğunda bunu yeni bir başarısızlık olarak değerlendirmemek önemlidir. Psikoterapide, içinizdeki eleştirel sesin nasıl oluştuğunu ve size ne anlattığını araştırabiliriz. Öz şefkati bir performans ölçüsüne dönüştürmeden, kendi deneyiminizden başlayabiliriz.